Τελετή Λήξης....

Χαράματα 23ης Αυγούστου στην Πλατεία, το 1978...
(φωτό, Δ. Μπλίκας)

Tα Τραίνα που φύγαν...

"Τρένο ακούν, τρένο δεν βλέπουν...

Αν ένας περαστικός βρεθεί στον επαρχιακό δρόμο Αιτωλικού-Μεσολογγίου, θα δει πολλούς εγκατεστημένους Ρομά. Αν παρατηρήσει καλύτερα τα τσαντίρια, θα δει ορισμένες σιδηροκατασκευές που κάνουν για όλες τις χρήσεις: σκάφες πλυσίματος, τραπέζια φαγητού, παιδικά παιχνίδια. Είναι ίσως το μοναδικό αξιόλογο έργο, στο οποίο χρησίμευσαν οι σιδερένιες ράγες της γραμμής Αγρινίου-Μεσολογγίου-Κρυονερίου.

Ξεχασμένοι σταθμοί, παρατημένα βαγόνιαΔεκατρία χρόνια τώρα ακούν για τρένο, μα τρένο δεν βλέπουν οι Αιτωλοακαρνάνες. Οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και πομπώδεις εξαγγελίες των υπευθύνων έχουν περισσέψει, αποκαλύπτοντας το μεγαλείο της ανορθολογικής κρατικής μηχανής, που δαπανά εκατομμύρια ευρώ απ'το βαλάντιο των Ελλήνων πολιτών. Η ιστορία του τρένου στην Αιτωλοακαρνανία αρχίζει τον 19ο αιώνα, αφού η χάραξη της σιδηροδρομικής γραμμής έγινε επί Χαρίλαου Τρικούπη. Εξυπηρέτησε τον πληθυσμό της Αιτωλοακαρνανίας για εμπορικούς λόγους και τους θερινούς μήνες για πρόσβαση στις παραθαλάσσιες περιοχές. Η λειτουργία του τρένου εγκαταλείφθηκε γύρω στη δεκαετία του '60, αφού οι ράγες ήταν παλιές και σταδιακά ο κόσμος στράφηκε στο ιδιωτικό Ι.Χ.Το 1995 πάρθηκε από τα συναρμόδια υπουργεία η απόφαση να ξαναλειτουργήσει η σιδηροδρομική γραμμή Αγρίνιο-Καλύβια-Αγγελόκαστρο-Αιτωλικό-Μεσολόγγι-Ευηνοχώρι -Κρυονέρι. Τέλη του '95 με αρχές του '96 άρχισαν να τοποθετούνται οι ράγες πάνω στις νέες τραβέρσες, αφού είχαν προηγηθεί βελτιωτικές εργασίες της προϋπάρχουσας γραμμής.Οι «κοντές» ράγεςΟμως, οι καινούργιες ράγες, που η εισαγωγή τους έγινε από την Ιταλία, δεν είχαν τις διαστάσεις ραγών ευρωπαϊκών τρένων, δηλαδή 1,44 μέτρα, αλλά ήταν μόλις 1 μέτρο. Ετσι, η γραμμή Αγρίνιο-Μεσολόγγι-Κρυονέρι δεν επρόκειτο να συνδεθεί με μια μελλοντική σιδηροδρομική γραμμή ταχείας κυκλοφορίας, αλλά θα περιοριζόταν τοπικά και για λόγους τουρισμού και αναψυχής. Εκτός απ'τις «κοντές» ράγες υπήρξε και το πρόβλημα των εγκαταστάσεων για ενδιάμεσους ή τερματικούς σταθμούς, που ήταν εγκαταλειμμένοι. Το όραμα λειτουργίας της γραμμής φάνταζε όλο και πιο μακριά στο μέλλον. Τον Ιανουάριο του 2004, όταν ολοκληρώθηκε η τοποθέτηση ραγών, τοποθετήθηκε στον σταθμό Αιτωλικού ένα τρενάκι (τύπου ρέιλ μπας) για τοπική χρήση, το οποίο προανήγγειλε τη λειτουργία της γραμμής. Στο τέλος του ίδιου έτους, όμως, η διοίκηση του ΟΣΕ, αντιλαμβανόμενη ότι η γραμμή δεν πρόκειται να λειτουργήσει, μετέφερε το τρενάκι στην Καλαμάτα. Η όλη ιστορία στοίχισε στον ΟΣΕ, δηλαδή στο ελληνικό δημόσιο, πάνω από 11,5 εκατομμύρια ευρώ, δίχως να συνυπολογιστούν τα παράπλευρα κόστη και η δαπάνη της μεταφοράς του μικρού τρένου, περίπου 50 θέσεων, από το Αιτωλικό στην Καλαμάτα.Τώρα βεβαίως οι αρμόδιοι μπορούν να είναι υπερήφανοι. Μπορεί τρένο να μη σφυρίξει ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις φορές αλλά εκείνοι θα έχουν επιτελέσει, έστω και άθελά τους, κοινωνικό έργο. Μπορεί οι ράγες να ήταν κοντές, οι οικογένειες των εξαθλιωμένων Ρομά μέσα απ'τα παλιοσίδερα βρήκαν τρόπους να στήσουν τα νοικοκυριά τους... "

Το παραπάνω άρθρο είναι του Νίκου Κανή και δημοσιεύθηκε στην
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/08/2008.

1η Trienalle Χαρακτικής της Μεσογείου.

Μετά τις Μπιενάλε Αθήνας και Θεσσαλονίκης, τώρα αποκτούμε και Τριενάλε στη Ρόδο, για τη χαρακτική της Μεσογείου.
Προικοδοτημένη από το υπουργείο Πολιτισμού και το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Πολιτισμός», με 300.000 ευρώ, ύστερα από πρόταση του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης Δήμου Ροδίων, η 1η Triennale Χαρακτικής της Μεσογείου θα εγκαινιαστεί στις 27 Αυγούστου, στη Νεστορίδειο Δημοτική Πινακοθήκη, με περίπου εκατό έργα είκοσι καλλιτεχνών από δώδεκα χώρες. Η ελληνική συμμετοχή θα τιμήσει τη χαράκτρια Τόνια Νικολαϊδη και τον Ρόδιο χαράκτη Βάιο Σεμερτζίδη. Παίρνουν μέρος οι Αλβανία, Γαλλία, Ισπανία, Ισραήλ, Ιταλία, Κροατία, Κύπρος, Λίβανος, Μάλτα, Μαρόκο και Σλοβενία.
Στις 26 Αυγούστου θα εγκαινιαστεί, στη Δημοτική Πινακοθήκη στην Πλατεία Σύμης της μεσαιωνικής πόλης, μια παράλληλη, σημαντική, έκθεση με έργα των θεμελιωτών της ελληνικής χαρακτικής, από τη συλλογή του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης Ρόδου, η οποία, σύμφωνα με την πρόεδρό της Μαίρη Καμπουροπούλου, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη έπειτα απ αυτή της Εθνικής Πινακοθήκης.
Περιλαμβάνει έργα Γαλάνη, Θεοδωρόπουλου, Κεφαλληνού, Κογεβίνα, Βεντούρα, Γιαννουκάκη, Γραμματόπουλου, Ζαβιτσάνου, Βάσως Κατράκη, Τάσου κ.ά. Σε κάθε Τριενάλε θα γίνεται αφιέρωμα στη χαρακτική διαφορετικής χώρας.
Ο θεσμός της Τριενάλε περιλαμβάνει και την ίδρυση ενός Εργαστηρίου Χαρακτικής στη Ρόδο που θα δίνει τη δυνατότητα σε νέους χαράκτες να εκπαιδευτούν από έμπειρους δασκάλους.

Να σημειώσουμε τέλος, ότι από την πόλη μας θα συμμετέχει ο χαράκτης Γρηγόρης Κότσαρης, όπου ένα από τα έργα του, έχει επιλεγεί για την εφαρμογή του προγράμματος: "Αγγίζοντας την Τέχνη", για άτομα με προβλήματα όρασης. Στη φωτό, ένα από τα χαρακτικά του Γρ. Κότσαρη που θα εκτεθούν στη Ρόδο.

STATE MUSEUM OF CONTEMPORARY ART - Ένα πραγματικά δραστήριο και "open mind" Μουσείο στη Θεσσαλονίκη.

Το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη Γράφει ιστορία. Μέ ένα μεγάλο αριθμό εκδηλώσεων που δηλώνουν την πρωτοποριακή και ιδιαίτερη ματιά του στην Ελληνική και Παγκόσμια τέχνη έχει ήδη αποκτήσει διεθνές κύρος και θετικότατη ανταπόκριση σε ότι οργανώνει και προωθεί. Το ιδιαίτερο και ασυναγώνιστο πλεονέκτημά του, σε σχέση με άλλα

ιδρύματα είναι η ταυτόχρονη οργάνωση παράλληλων εκθέσεων και εκδηλώσεων με τέλεια λειτουργικά αποτελέσματα . Αυτό οφείλεται στο άριστα εκπαιδευμένο προσωπικό του και ιδιαίτερα στη δυναμική παρουσία της Διευθύντριάς του, κ. Μαρίας Τσαντσάνογλου.

Στο συγκεκριμένο Μουσείο έχει παρουσιάσει χαρακτικά του έργα και ο συντοπίτης μας Γρηγόρης Κότσαρης σε ομαδική έκθεση το Μάρτιο του 2008 ( "Η Ελληνική Χαρακτική Σήμερα")

Αξίζει μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα του Μουσείου, όπου αναπόφευκτα όλο και κάποιες συγκρίσεις με τα καθ' ημάς θα γίνουν:

Οδός Κολοκοτρώνη 21, Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη.

www.greekstatemuseum.com

Ρόδες, ότι κυλάει δε σαπίζει...

Α ρε και να ερχόντανε οι Ρόδες, τo μοναδικό μή υποταγμένο στα media μουσικό σχήμα- αποψή μου - στο Αιτωλικό τι θα γινόντανε... Αλλά!

Αυτούς δεν τους ψάχνουμε και δε μας αφορούν - βεβαίως, συμβιβαζόμαστε απλά με το μεγάλο όνομα που παραπέμπει στο moto: "κόσμο να μαζεψει κι ας είναι για τα μπάζα", εκείνους τους παρηκμασμένους, επαναληπτόμενους και διανυκτερεύοντες πριν τη συναυλία τους στα Μεσολόγγια, τροβαδούρους των 8.000 χλδ. και μετέπειτα αγνοούμενων επισκεπτών, που ξαναπεριμένουν ένα Βασίλη, μιαν Ευριδίκη, μια Γλυκερία... για να ξανάρθουν εδώ, ένα όνομα τέλος πάντων της αθηναικής πίστας για να νοιώσουν - και οι ντόπιοι μαζί τους - πολιτιστικά up. Που είσαι ρεΈφη Θώδη; Γιατί το θέατρο, δεν είναι θέατρο αν δεν παίζει η Ματσούκα, και γιατί η "Λοκαντιέρα" του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου μας χαλάει που δεν έχει όνομα που πρωταγωνιστεί στα μεσημεριανά κουτσομπολιά και στις life style ανοησίες.

Αλλά τι να κάνουμε; Μόνοι μας καταφέραμε να ονομάζεται πλέον η δικιά μας ΑΓΙΑΓΑΘΗ πανηγύρι Σταμνάς, μόνοι μας καταφέραμε να διαφημίζει το Μεσολόγγι τη Φοινικιά ως δικό του αξιοθέατο, μόνοι μας απαξιώνουμε ότι απλόχερα μας χαρίζει το μοναδικό οικοσύστημα που μας περιβάλλει, εμείς οι ίδιοι τέλος απαξιώνουμε δημιουργικές προσπάθειες σ' αυτόν τον τόπο, τη στιγμή που τίποτε άλλο δεν κινείται, τίποτε δεν προτείνεται... συμμετοχή, συνεργασία, διάλογος, ενότητα για να στηρίξουμε εμάς που ζούμε και δημιουργούμε σ' αυτή την πόλη, που της χρωστάμε και δεν μας χρωστάει...Αμήν!

Ο άγνωστος Αη - Δημήτρης.

Λίγο έξω από το Αιτωλικό, στους πρόποδες του λόφου Κατσά, στη βορειοδυτική του πλευρά, μέσα σε άναρχη βλάστηση και αθέατο σε όσους δεν ξέρουν, βρίσκεται ένας άγνωστος και ιδιαίτερα ενδιαφέρων ναός, αριστουργηματικός στις λεπτομέρειές του: ένα ακόμη μη αξιοποιημένο μνημείο της περιοχής μας. Το βυζαντινό και μεταβυζαντινό παρελθόν της πόλης μας είναι δεδομένο - υφίσταται άλλωστε από τον 12αι ως οικισμός, όταν άλλες πόλεις που σήμερα έχουν ¨ξεφύγει" πολιτισμικά δημιουργήθηκαν προεπαναστατικά...

Το συγκεκριμένο εκκλησιαστικό οικοδόμημα μαρτυρεί την ύπαρξη μοναστηριού - ή έστω μεγάλου ναού - λόγω του μεγέθους του κτίσματος, με τα ιδιαίτερα διακοσμητικά στοιχεία και κυρίως της χαρακτηριστικής δόμησης της πλινθοπερίκλειστης τεχνικής που συναντάμε και στον πανέμορφο ναό της Παλαιοκατούνας

(Λεσίνι). Αυτό βέβαια που εντυπωσιάζει είναι η ύπαρξη μαρμάρινων και λίθινων δομικών στοιχείων που ίσως μεταφέρθηκαν αυτούσια από γειτονικούς αρχαίους οικισμούς όπως οι Οινιάδες.

Ήδη έχουμε ενημερώσει τον καθηγητή Αθανάσιο Παλιούρα - συγγραφέα του εξαιρετικού βιβλίου " Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Αιτωλοακαρνανία", για την ύπαρξη του συγκεκριμένου μνημείου, που δεν έχει συμπεριλάβει στην εξαιρετική και πλέον κλασική μελέτη του για τη βυζαντινή κληρονομιά του νομού μας και ελπίζουμε σε κάποια επόμενη έκδοση ή σε κάποια επιστημονική ανακοίνωση να προσφέρει κάποια περαιτέρω διαφωτιστικά στοιχεία για τον άγνωστο στην ιστορική του διαδρομή, Αη - Δημήτρη του Κατσά.

Μια επίσκεψη στο Βασίλη Παπασάικα.

Ο Βασίλης Πασάικας δημιουργεί στην επαρχία, στο Καινούργιο Τριχωνίδος όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε από γονείς αγρότες. Είμαι τυχερός που τον γνωρίζω σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνη... Ο Βασίλης είναι αυτή τη στιγμή ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες στην Ελλάδα. Μαθητής του μεγάλου Χρήστου Καπράλου, -που κατάγονταν από το γειτονικό Παναιτώλιο - και απόφοιτος της Α.Σ.Κ.Τ., συνεχίζει την παράδοση. Δημιουργεί τα ιδιαίτερα εκφραστικά γλυπτά του, που: "νομίζεις ότι τα σώματα κάτω από τις λεπτές πτυχώσεις των ενδυμάτων δονίζονται σαν ζωντανά... Όμως ο σκοπός του είναι μέσα από την πραγματικότητα να εξάγει τον χαρακτήρα των ανθρώπων αυτών. Και για αυτό, τότε μόνο μοιάζουν με ζωντανούς...και τέλος αν κοιτάξουμε τα γλυπτά από κοντά βλέπουμε ότι είναι πλασμένα με αδρότητα, έτσι φτάνει να αποδώσει το ιδεατό", όπως γράφει για το έργο του ο Αλέκος Φασιανός. Ας παραθέσουμε και τα λόγια του Χάρη Καμπουρίδη: "Ο Παπασάικας είναι σεμνός καλλιτέχνης, δεν μιλάει πολύ για τη δουλειά του. Ωστόσο σ' ένα κατάλογο έγραψε και μερικά αποκαλυπτικά λόγια. Σημειώνει ότι τον συγκινούν οι άνθρωποι που ποζάρουν για να φωτογραφηθούν, η μελαγχολία που αποπνέουν ιδίως όταν παίρνουν πόζα για οικογενειακές φωτογραφίες. Αυτό είναι πράγματι το συναίσθημα που εκπέμπουν τα γλυπτά του, το ρεαλισμό της φυσικής μορφής των αναπαριστάμενων καταρχήν, αλλά και τη ψυχική τους καρτερία, την προσδοκία ότι ένα βλέμμα από το μέλλον θα καταλάβει τον κόσμο τους, το ψυχικό καθρεφτισμά τους προς το μέλλον, το μετασύστημα, τον Θεό. Τα πορτραίτα αυτού του γλύπτη έχουν πίστη, στη ζωή όπως τη βιώνουμε πραγματικά, αλλά και στα μετέπειτα."
Το έργο του Β. Παπασάικα, έχει παρουσιασθεί σε επτά ατομικές και και σε δέκα ομαδικές εκθέσεις. Είναι ο δημιουργός του ανδριάντα του Παύλου Μπακογιάννη στο Καρπενήσι, του Κατσαντώνη - επίσης στο Καρπενήσι, του τάφου του Μάνου Χατζιδάκη στην Παιανία, του τάφου του Γιάννη Ρίτσου στη Μονεμβασιά, του ανδριάντα του Χ. Τρικούπη στο Μεσολόγγι και στη Βουλή, την προτομή του Ραζηκότσικα στο Μεσολόγγι (αύλειος χώρος "Διεξόδου") και αρκετών γλυπτών που βρίσκονται σε πολλούς δημόσιους χώρους σε όλη την Ελλάδα.

Στην πρώτη φωτό, ο Β. Πασάικας - δεύτερος από αριστερά δίπλα στο Χρήστο Καπράλο, στις επόμενες, δύο δημιουργίες του και στην τελευταία ένα φωτοστιγμιότυπο από το εργαστήρι του.