Όμορφη πόλη και παράξενη στον ουρανό του φθινοπώρου...

"Κάποτε κάποτε, τα σύννεφα

θέτουν εκτός υπηρεσίας

τους ρεμβαστές του φεγγαριού."

"Το φθινόπωρο βαθαίνει

Επιπλέει ακόμα ο διπλανός μου;"

"Παράξενο λουλούδι

ο ουρανός του φθινοπώρου."

Ματσούο Μπασό, "Μόνο τα όνειρά μου συνεχίζουν", Εκδ. Ερατώ, Αθήνα 2002

Οι φωτό είναι του Γρ. Κότσαρη, γύρω στο 1998...

Φθινοπωρινό σχόλιο...

"Εδώ είμαστε ακριβώς, 80 χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος, στις 21 Ιουλίου, από τη αυτοκτονία, τον αυτοχειριασμό, την αυτοαφαίρεση της ζωής του ποιητή των "Νηπενθών"¨στην τότε κωμόπολη της Πρέβεζας και σήμερα πόλη-μοντέλο, υπερσύγχρονη, με άνετη ρυμοτομία, που κατάφερε να εγκιβωτίσει το"παλιό" μες στο "καινούργιο" για να το αναδείξει καλύτερα και να το προστατεύσει από τη μανία των εργολάβων...Είχα να την επισκεφτώ από το 1978...καμία σχέση με την Πρέβεζα που θυμόμουν.

Ο ανθολόγος Στέλιος Μ. Μαφρέδας τελειώνει τη σύντομη αλλά περιεκτικότατη εισαγωγή του με αυτά τα λόγια:

"Ετούτη η ανθολογία αποσκοπεί και στο να "συμφιλιώσει" επιτέλους τους κατοίκους της Πρέβεζας με τον Καρυωτάκη, αφού το ποίημα και ο θάνατός του στάθηκαν διαβατήριο για να μπει η πόλη, τόσο πληθωρικά και τόσο ένδοξα, στο χώρο της νεοελληνικής ποίησης".

Πράγματι δεν ήτα λίγες οι φορές που η προτομή του βρισκόνταν το πρωί πεσμένη στο έδαφος. Κάτι που συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, ώσπου επιτέλους σταμάτησε...Οι καλοί Πρεβεζιάνοι συμφιλιώθηκαν επιτέλους με τον ποιητή, ο οποίος ζώντας στην πόλη τους ένα μήνα, τη σημάδεψε ανεξίτηλα....Στην παραλία σήμερα υπάρχουν οι αφίσες μιας έκθεσης εικαστικών που ο καθένας τους εμπνεύστηκε ένα έργο από τον ποιητή...

Ο Καρυωτάκης επιτέλους εγκιβωτίστηκε στην Πρέβεζα, όπως η παλιά πόλη μέσα στην καινούργια.

Όμως αυτό δεν έγινε μηχανικά. Προηγήθηκαν συμπόσια, όπως αυτό του 1986, τα πρακτικά του οποίου εξεδόθησαν το 1990, ημερίδες, αναλύσεις στα σχολεία, όπου αθτό που προέκυψε ήταν ότι ο Καρυωτάκης δεν είχε τίποτε προσωπικό με τους κατοίκους ή την πόλη της Πρέβεζας..."

Εδώ τελειώνουν τα λόγια του Β. Βασιλικού, παρμένα από ένα άρθρο του στη "Ελευθεροτυπία"(23/8/2008).

Τι καταλάβαμε; Στην πόλη μας αυτήν την στιγμή, είναι στημένες δύο προτομές ανθρώπων που αν και συνδέθηκαν με την ιστορία του τόπου, δεν ήταν Αιτωλικιώτες. Απουσιάζει - τόσα χρόνια μετά τον θάνατό τους - κάτι που να μας θυμίζει τον Ι. Μ. Π αναγιωτόπουλο και τη Βάσω Κατράκη. Τουλάχιστον αυτοί δεν συνέδεσαν το έργο και την προσωπικότητά τους αρνητικά με τον τόπο μας. Κι εντάξει η έλλειψη των προτομών τους που δεν υπενθυμίζει σε ντόπιους και επισκέπτεσ την ύπαρξη ή την καταγωγή των προαναφερθέντων, το Μουσείο - αναφορά στο μεγάλο έργο της Β.Κατράκη τι κάνει; Ήδη έγινε μιαν εικαστική αναφορά στον Ι. Μ. Παναγιωτόπουλο με ιδιωτική πρωτοβουλία (So Fat), για την Κατράκη τι; εκτός από τις ημερίδες για το περιβάλλον, τη λιμνοθάλασσα και τις όψιμες κομματικές συνάξεις για το έργο της Χαράκτριας που αγάπησε αυτόν τον τόπο και τον ταξίδεψε σ' όλο τον κόσμο, τι άλλο έγινε;

Η προτομή στην φωτογραφία, κυριολεκτικά ξεμοναχιασμένη, συνεχίζει ν' αναρωτιέται...

Τα λιμνάζοντα ύδατα...

H φωτογραφία είναι παλιά, σχολιάζει όμως με τον καλύτερο τρόπο τη σημερινή κατάσταση: τα λιμνάζοντα ύδατα του Κέντρου Χαρακτικής - Μουσείου Βάσως Κατράκη...
Επιεικώς απαράδεκτο, όλον σχεδόν τον Αύγουστο το σπουδαίο αυτό Μουσείο να μείνει κλειστό.
Ανεπίτρεπτο επίσης, να πετάγονται σαν μπάζα, σκηνικά και κατασκευές από το καμαρίνι του υπαίθριου θεάτρου, για να στεγαστούν τα καροτσάκια καθαριότητας και τα σχετικά...
Και να φανταστεί κανείς ότι ζητήσαμε από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου να μας δωρήσει τα σκηνικά της φετινής "Λοκαντιέρας" και μας απάντησαν θετικά...
Και ο Κεντρικός... ένα νομιποιημένο μόνιμο πάρκινγκ - το μοναδικό ίσως σε όλη την ελληνική επικράτεια μέσα στο κέντρο μιας πόλης...
Ακόμα και τα πρόβατα θα ενοχλούνταν και θα το καταλάβαιναν αν το χορτάρι που τρώνε έγινε πλαστικό κι ανούσιο...
Πολιτιστικά εν έτει 2008, εν Αιτωλικώ...

Σωτήριος Απηδιώτης ο Αιτωλός, ένας Αιτωλικιώτης αγιογράφος στις αρχές του 19ου αι.

Στην περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας, κατά τον 18ο αι και ιδιαίτερα τον 19ο αι, ελάχιστοι είναι οι αγιογράφοι που θα μείνουν πιστοί στην αυστηρή βυζαντινή παράδοση. Η τέχνη τους γίνεται λαικότερη με δυτικές και ρώσικες επιδράσεις και τυποποιημένα εικονογραφικά θέματα.
Λίγα ονόματα αγιογράφων μαρτυρούνται αυτήν την περίοδο και όλοι τους σχεδόν υπογράφουν αναφέροντας εκτός από τ' όνομά τους, τον τόπο καταγωγής τους και το έτος που δημιούργησαν: ο Αλέξιος Σαμαράς από τον Αετό Ξηρομέρου, ο Γεώργιος Μπαλαδήμας από τη Σκουρτού, ο Αιτωλικιώτης Γεώργιος Σταύρου και ο Σωτήριος Απηδιώτης "από το Ανατολικόν", ο οποίος σύμφωνα με τον Β. Κατσαρό "εμφανίζεται πλέον ως ένας καλός καλλιτέχνης εντόπιος".
Ο Σωτήριος, εργάστηκε στο Αιτωλικό και στην ευρύτερη περιοχή του, δημιουργώντας φορητές εικόνες που καλύπτουν μια περίοδο από το 1811 έως το 1832. Οι εικόνες που καταφέραμε να εντοπίσουμε είναι οι παρακάτω:
1. H εικόνα της "Κοιμήσεως της Θεοτόκου" που βρίσκεται σήμερα στο τέμπλο του ναού της Παναγίας Αιτωλικού και φέρει την επιγραφή: "χειρ Σωτηρίου Αιτωλού 1832 ανα<καιν>ισθείσα δε υπό του υιού αυτού Γεωργίου εν έτει 1860".
2."Χριστός ο Ζωοδότης", όπου παριστάνεται ο Χριστός στον τύπο του Παντοκράτορα με ανοιχτό ευαγγέλιο και εντυπωσιακό κυανοπράσινο ιμάτιο. Το μέγεθός της (74x98cm), μαρτυρεί Δεσποτική εικόνα τέμπλου. Φέρει τη δυσδιάκριτη υπογραφή: "χειρ Σωτηρίου Απηδιώτη 1830" και την αφιέρωση: "Δέισις <του δούλου> του Θεού μαθ<οπούλου>...". Φυλάσσεται σήμερα στο ναό της Παναγίας Αιτωλικού.
3. "Αγιος Δημήτριος"(βλ. φωτογραφία). Βρίσκεται σήμερα στη Μονή Παντοκράτορα, στο Αγγελόκαστρο. Πρόκειται για δωρεά της ίδιας οικογένειας που συναντούμε και στο "Χριστό Ζωοδότη" : "δέισις των δούλων του Θe<ού>.....ίου και ασιμάκι μαθοπούλλων διά μνημόσυνον <των γ>ονέ<ων> αυτών χειρ Σωτηρίου απηδιώτη 1830". Γράφει για τη συγκεκριμένη εικόνα ο καθηγητής Β. Κατσαρός: Στο έργο αυτό φανερώνονται οι ικανότητες του καλλιτέχνη: μέσα από την αναπόφευκτη διακοσμητικότητα-τάση του καιρού του, το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα συνοψίζεται στην επιβλητική παρουσία όπου μόνο το παιδικό πρόσωπο του Αγίου απαλύνει τη στιλπνότητα που ακτινοβολεί το έργο..."
4. "Αγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος". Βρίσκεται στο τέμπλο του αγ. Νικολάου Αιτωλικού. Στην πίσω πλευρά της εικόνας διαβάζουμε τo: "χειρ Σωτηρίου 1830", ενώ στην πρόσθια όψη σημειώνεται: "χειρ Σωτηρίου Αιτωλού, ανακαινισθείσα εν τω εργαστηρίω Δημ. Ζ. Κασόλα, Αρχιδιακόνου και υιών, 1929".
5. "Αγ. Χαράλαμπος". Πρόκειται για δέηση-δωρεά ενός ιερομονάχου της παλαιάς μοναστικής αδελφότητας της Μονής Λιγοβιτσίου όπου και βρίσκεται σήμερα: "Διά εξόδου Πανκρατίου ειερομονάχου, χειρ Σωτηρίου από Ανατολικόν 1814".
6. "Παναγία η Λεσινιώτισσα". Είναι η δεύτερη λατρευτική εικόνα του μοναστηριού της Λεσινιώτισσας. Πρόκειται για αξιόλογο έργο που παριστάνει την Παναγία βρεφοκρατούσα και είναι το παλαιότερο εντοπισμένο έργο του Σωτηρίου: " Η Κυρία Λεσσινιώτισσα. Δέησις του δούλου του Θεού Δανιήλ Ιερομονάχου. Χειρ Σωτηρίου από Ανατολικόν 1811". Στη μονή φυλάσσονται επίσης μία εικόνα του Χριστού και μία του Προδρόμου, οι οποίες πιθανόν να είναι δικά του έργα αφού σύμφωνα με γραπτή μαρτυρία του 1924, από τον Σωφρόνιο Παπακυριακού φέρουν την ίδια χρονολογία με την εικόνα της Παναγίας.

Ίσως να υπάρχουν και άλλα έργα του Σωτηρίου που δεν έχουν εντοπισθεί ακόμη καθώς και του γιού του του Γεωργίου, αλλά κι αυτά τα ελάχιστα αρκούν για να μας μεταφέρουν ένα δείγμα της τέχνης και της ατμόσφαιρας της εποχής που έζησε και δημιούργησε ο αγιογράφος "από το Ανατολικόν", Σωτήριος Απηδιώτης.

Αποχαιρέτα τον τον Δήμο Αιτωλικού που χάνεις...

Ο Αιτωλικιώτης ποιητής Τάκης Καρβέλης:

ΚΡΑΤΗΣΤΕ Τ' ΟΝΟΜΑ ΣΑΣ

Μια υποψία ουράνιας ειρήνης
γνέφει απ' τη μεριά της θάλασσας.

Ανύποπτη χώρα
χαμένη σε ασαφή περιγράμματα
ρευστών οριζόντων.

Τίποτε δεν κινείται.
Μόνο το άηχο κρόουλ του χρόνου
προς άγνωστες ακτές.

Τίποτε δεν ακούγεται.
Μόνο των γλάρων
οι μονοσύλλαβες κραυγές.

Κρατήστε μόνο τ' όνομά σας.

Τάκης Καρβέλης, Ανέκδοτα Ποιήματα (1992-1994)

Τραγουδάμε παραδοσιακά...

Ο Καπετάνιος Μάκος Τσίντζος και ο Στράτος Τρικαλινός, τραγουδούν παραδοσιακά

O Αιτωλικιώτικος καλλιτεχνικός Αύγουστος

Το πραγματικά ευφάνταστο έργο της μικρής Ζωής!

Η χρωματική ευαισθησία ενός ανθρώπου ανάμεσά μας!

Σκηνικό από το εντυπωσιακό χορευτικό δρώμενο "Πανηγύρι στο Χωριό"

Μια θεατρική στιγμή πριν βγάλουν τον Υπουργό απ' την πρίζα!

Η Θεατρική Ομάδα Αιτωλικού.

Η Θεατρική Ομάδα Αιτωλικού πέτυχε, γιατί ξεκίνησε πάνω σε καλες βάσεις και πλέον διεκδικεί τη μελλοντική της ύπαρξη με προγραμματισμό και αισιόδοξη οπτική. Δεν απέτυχε, γιατί ότι παρουσίασε ήταν αποτέλεσμα της ορθής συνεργασίας, της υπευθυνότητας και της αγάπης για το τελικό αποτέλεσμα. Και κυρίως χειροκροτήθηκε και βρήκε θερμή ανταπόκριση στη προσπάθειά της. Συγχαρητήρια στο σύνολο της ομάδας που με τον ενθουσιασμό και την πίστη σ' αυτό που έκαναν εντυπωσίασαν, με μόνη απολαβή την ηθική τους ικανοποίηση για τους δημιουργικούς κόπους που κατέβαλλαν από τις αρχές του φετινού χειμώνα.

Για την ιστορία η Θ.Ο, έδωσε δύο παραστάσεις στο Αιτωλικό, στη Κάτω Βασιλική, στη Σταμνά και στις 2 Σεπτ. στον προσφιλή Αγ. Ηλία (αδύνατη στάθηκε για τεχνικούς λόγους η πραγματοποίηση παραστάσεων και σε άλλες περιοχές του νομού άν και προσκαλέστηκε). Η Θ.Ο, δημιουργήθηκε και υποστηρίχθηκε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Αιτωλικού. Παραμένει πάντα ανοιχτή η προσκλησή της σε όλους όσους θέλουν να συμμετέχουν.

Μια αλλιώτικη εικαστική παρέμβαση.

Απλές προτάσεις όταν γίνονται πράξη, δικαιώνουν τους εμπνευστές τους. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος τόλμησε να οργανώσει μιαν Έκθεση Ζωγραφικής με έργα συμπολιτών μας που πέρα από τις επαγγελματικές τους ενασχολήσεις και τη ρουτίνα του οικιακού τους περιβάλλοντος, κατάφεραν να δείξουν κάτι διαφορετικό. Η έκθεση εντυπωσίασε και αντάμοιψε τους καλλιτέχνες που δούλεψαν όλο το χειμώνα - στα πλαίσια του σχετικού προγράμματος της ΝΕΛΕ Αιτωλ/νιας, δείχνοντας ό,τι σ' αυτήν την πόλη όταν υπάρχουν κίνητρα υπάρχει δημιουργία!

Μαζί με τους μεγάλους υπήρχαν και οι μικροί καλλιτέχνες. Μαζί τους πέρασα μιαν όμορφη εικαστική περιπλάνηση πάνω στη βάρκα της παιδικής τους φαντασίας. Το παιδικό τμήμα εικαστικής αγωγής λειτουργεί με επιτυχία για δεύτερο χρόνο φέτος, στα πλαίσια των δράσεων του Πολιτιστικού Συλλόγου.

Μια χορευτική εκδήλωση που θα ζήλευε το τηλεοπτικό "Κυριακάτικο Τραπέζι"

Με τη συμμετοχή της Αμφιλοχίας, της Αρτας και του Αιτωλικού, στήθηκε για ένα βράδυ στο υπαίθριο θέατρο ένα υπέροχο δρώμενο. Το "πανηγύρι του χωριού", σύνθεση χρωμάτων και μουσικών ακουσμάτων απ' όλη την Ελλάδα, με δεξιοτέχνες χορευτές και ενθουσιώδες κοινό έδειξε πόσα μπορούμε να καταφέρουμε όταν το θέλουμε και όταν η οργάνωση, η λειτουργία και ο σχεδιασμός δράσης ενός Συλόγου δέ μένει στα λόγια και στις θεωρητικές αντιπαραθέσεις των μελών του. Η κοινή ενεργοποίηση όλων πήρε άριστα!

Τραγουδάμε παραδοσιακά!

Άλλη μια διαφορετική εκδήλωση - έκπληξη, στο τέλος του μήνα (απόηχος του πανηγυριού μας όπως θα 'πρεπε να είναι και κυρίως ν' "ακούγεται") με συμμετοχή ντόπιων χαρισματικών φωνών, παρέτεινε το εορταστικό κλίμα που είθισται να μαραζώνει κάθε φορά μετά της Αγιαγάθης. Μικρά σχετικά αποσπάσματα μπορείτε να δείτε στην προηγούμενη ανάρτηση.
Τραγούδησαν οι: Μάκος Τσίντζος, Σπυριδούλα Μπερερή, Στράτος Τρικαλινός και Δέσποινα Σκόντρα.

Σύνοψις.

Το έδαφος του νησιού μας είναι φτενό, δεν έχει βάθος, γι αυτό ό,τι καλό και δημιουργικό πάει να ριζώσει ας τ' αφήνουμε να μεγαλώσει, να δούμε αν και τι καρπούς θα βγάλει. Εμείς οι Αιτωλικιώτες είμαστε άνθρωποι ήπιοι και γι αυτό είμαστε πιο πολύ στο "ναι" παρά στο "όχι". Να τι έλεγε η Ελένη Βακαλό: "Όλοι μαζί: οι άνθρωποι, ο τόπος, τα πράγματα, είναι δεμένα. Έχω γνωρίσει ανθρώπους σ' όλο τον κόσμο, που είχαν σχέση με Μουσεία και Τέχνη: ήταν λαπάδες. Εδώ δεν είναι λαπάδες οι άνθρωποι, είναι παλλόμενοι. Είναι πνευματικοί με τον τρόπο τους τους. Το πνευματικό δεν είναι τα γραπτά, οι θεωρίες κλπ. Είναι ένα χρώμα...κάτι που αστράφτει γύρω σου." (Συνέντευξη στην Καθημερινή, 14 Μαίου 2000)